مزامیر فصل 6

1.ای خداوند، مرا در شدت خشم خود توبیخ و تنبیه نکن.

2.ای خداوند، به من رحم کن زیرا پژمرده شده‌ام. خداوندا، مرا شفا ده، زیرا دردْ وجودم را فرا گرفته

3.و بسیار پریشانم. تا به کی ای خداوند، تا به کی؟

4.ای خداوند، بیا و مرا برهان؛ به خاطر محبت خود، مرا نجات ده.

5.زیرا مردگان نمی‌توانند تو را به یاد آورند. کیست که در قبر تو را ستایش کند؟

6.از نالیدن خسته شده‌ام. هر شب بسترم را غرق اشک می‌سازم.

7.از آزار دشمنانم آنقدر گریه کرده‌ام که چشمانم تار شده‌اند.

8.ای همهٔ بدکاران، از من دور شوید؛ زیرا خداوند صدای گریهٔ مرا شنیده است.

9.او به فریاد من خواهد رسید و دعایم را اجابت خواهد کرد.

10.آنگاه همهٔ دشمنانم ناگهان عاجز و درمانده شده، با سرافکندگی دور خواهند شد.